Spotkali się, by uporządkować niezwykłe miejsce

W Bezławkach po raz kolejny zebrali się wolontariusze, by uporządkować teren przy byłym zamku, a obecnym kościele. Stary cmentarz ewangelicki, który przez dziesięciolecia porastał gęstymi chaszczami, został oczyszczony i uporządkowany.

Dzięki pracy wolontariuszy z Towarzystwa Miłośników Reszla i Okolic oraz ich przyjaciół, rozrastająca się przez lata bez kontroli roślinność przestała przesłaniać stare nagrobki i mury.

- Bezławki to miejsce niezwykłe. Zachwyca o każdej porze roku. Kto raz tu trafi, zawsze chce wrócić. To miejsce skromne, nieskażone współczesnością, bez wszechobecnego blichtru, a jednak przyciągające uwagę swoją surowością, naturalnością i powiewem kilku wieków historii.

Od prawie dziesięciu lat o Bezławki troszczą się Towarzystwo Miłośników Reszla i Okolic oraz Stowarzyszenie „Blusztyn”. Od ubiegłego roku Towarzystwo sprawuje tę opiekę już formalnie, na mocy umowy zawartej z Parafią Wilkowo - relacjonuje Jolanta Grzyb, prezes TMRiO.

Przez lata działalności Towarzystwa wiele się w Bezławkach zmieniło. Jak przypomina Jolanta Grzyb, odnowiona została XVI-wieczna furta prowadząca do zamku, a fragment XIV-wiecznego muru po jej prawej stronie odzyskał swój dawny wygląd. Dziś znów możemy zobaczyć jego monumentalność i wyobrazić sobie, jak musiało wyglądać to miejsce przed wiekami.

- Również wnętrze kościoła, mimo bardzo skromnego wyposażenia, ma wiele do opowiedzenia. Można tu spędzić dłuższą chwilę, oglądając przygotowane ekspozycje i słuchając opowieści Miroława Jakubi, który o Bezławkach wie chyba wszystko i z ogromną pasją dzieli się swoją wiedzą - dodaje prezes TMRiO.

19 września w Bezławkach spotkali się członkowie i przyjaciele obu stowarzyszeń. Jak podkreśla Jolanta Grzyb, ludzie wyjątkowi, którzy poświęcili swój czas i energię, żeby zrobić coś dla tego niezwykłego miejsca.

- Niektórzy pokonali wiele kilometrów, żeby spędzić z nami choć kilka godzin. I właśnie w takich chwilach, kiedy jestem razem z nimi, wiem, że mam ogromne szczęście do ludzi. To są ludzie, którzy nie pytają: „A co ja będę z tego miał?”. Po prostu przyjeżdżają, zakładają rękawice i robią swoje – dodaje Jolanta Grzyb, przedstawiając wolontariuszy: Wiesławę i Zdzisława Pociej, Monikę Czerwonkę, Marię i Krzysztofa Grygo, Martę Wielgat, Ewelinę i Krystiana Bany, Adriana Borkowskiego, Jana Fijałkowskiego, Cezarego Korenca, Waldemara Kaczorowskiego i Mirosława Jakubi. red